Of ik mee wilde naar het Superrelatie Weekend, had mijn zusje, die het jaarprogramma van 365 Dagen Succesvol volgt, me gevraagd. Misschien heb je er wel eens van gehoord? Zelf volg ik David en Arjan, de oprichters van het programma, al jaren online. Hun missie: Nederland het gelukkigste land ter wereld maken. Dit doen zij door mensen te stimuleren zichzelf te ontwikkelen op het gebied van gezondheid, werk, geld en dus ook relaties. Ik had geen idee wat ik moest verwachten: ging ik daar leren hoe een goede relatie eruitzag? Ging ik erachter komen hoe het er met mijn relatie voor stond? Wat is een super relatie eigenlijk? Krijg ik een checklist?

Ik was dus behoorlijk benieuwd wat zo’n weekend mij zou gaan opleveren. Bang was ik ook, want van mijn zusje wist ik dat je tijdens zo’n weekend behoorlijk wat dingen ging doen die buiten je comfort zone lagen. En dat te midden van 4.000 mensen. Durfde ik dat wel?

Het weekend is inmiddels achter de rug en ik ben al de hele week aan het nadenken over wat ik erover wil delen. Het was namelijk ontzettend bijzonder en inspirerend: een weekend waar je lacht en huilt met mensen die je kent en niet kent en het heeft me ontzettend geraakt en geroerd. Heel graag zou ik hier dus weer wat van over willen brengen: hoe ik het weekend beleefd heb en wat ik heb geleerd. Wat ik heb meegenomen. Toch voelt het tegelijkertijd als te persoonlijk en weet ik nog niet goed wat ik erover kwijt wil.

Dus laat ik klein beginnen. Er is in ieder geval een verhaal dat me is bijgebleven, dus ik begin met deze met je te delen. Het heeft veel indruk op me gemaakt, hoe klein het misschien ook mag lijken. Hopelijk kan ik je er een beetje in meenemen.

#1

Vergeef me mijn podiumvrees, zei de man. Ik heb er geen goede ervaringen mee. De zaal wachtte af op het verhaal dat ging komen…

“Ik stond op het podium. Niet alleen, want naast mij stond mijn vriendje. Zenuwachtig wachtte ik op mijn beurt. Hij wuifde dat ik moest komen en ik schuifelde dichterbij. ‘Jij hebt slechte dingen gedaan,’ zei hij tegen me. Ik zei dat dat niet zo was. Hij luisterde niet. ‘Geef maar toe, jij bent fout geweest.’ 
‘Dat klopt!’ zei mijn vriendje naast me. Ongelovig keek ik opzij. Hoe kon hij dat nou zeggen? Tegen hem?

De dag ervoor stond ik ook op een podium. Niet een echt podium, want ik hoefde nergens op te klimmen. Maar ik moest wel gaan staan en iedereen keek naar mij. Ik was bang, maar ook heel boos. De man in de zwarte jurk zei ook dat ik het gedaan had. 

‘Vertel maar wat je gedaan hebt,’ moedigde de man aan. Mijn vriendje vervolgde: ‘We hebben gisteren een lantaarnpaal kapot gemaakt!’ De man schrok en streek over zijn baard. ‘Dat is heel erg.’ Mijn vriendje keek schuldbewust. Ik niet. Ik was boos. Iedereen zei dat ik dingen gedaan had. Waarom zeiden ze dat? En waarom geloofde deze man het? Hij, van allemaal, moest toch weten dat het niet waar was? Zag hij dan iets in mij dat niet deugde? Deugde ik dan echt niet? Gisteren werd ik schuldig bevonden. Gisteren twijfelde ik niet. Vandaag wel.” 

Een zucht van verlichting volgde op zijn laatste woorden. Hij stond daar en iedereen keek naar hem. Hij was onschuldig.  Een kind dat inmiddels de zeventig was gepasseerd. De zaal applaudisseerde. Hij was de ster van de dag.

Ken jij 365 Dagen Succesvol? En wat zou jij over mijn weekend willen weten?

Write A Comment